Ahmaklık Tesellisi

Mürekkep hokkasına daldırdı tüylü kalemini yazarımız, 
Kayd-ı hayat defterinde geçti adımız
Okuduk cismi, gülen ve ağlayan gözlerimizle
Lakin bakmadık kendi sahifemize…

 
Yahut bir ev verilmiş ezelden ebede bize
Ne ki, indirmişiz nesne peçesini yüzümüze
Tuttuk, her cismini koyduk varlık kesemize
Soyan da soyulan da bizdik, körlük bizde!

 
Göz kendini göreydi, el kendini tutaydı
Koyuna gülen keçi kendi kıçına bakaydı!
Der miydi "ahretlik! Kuyruğunu sallarken gördüm avret yerini"
Güler miydi, görmeden kendi edep mahallini!