Bana mı dedin/iz?

"Selam, merhaba, pardon, bakar mısınız? Selamün aleyküm beyefendi, bayım? Hey sen? Sana diyorum?" Ve benzerleri...

Kendimin bile kendisini muhatap almadığı bir anda benliğimi tokat gibi yüzüme vuruyor. Aman Allah, bir ben varmış benden dışarı diyorum! Dışarı çıkıyorum bütün iç[eri]lerden...Sadece 'bir tek bedene' büründürüyor bu kelimeler beni. O zaman hapishanemi hatırlıyorum ve nedense hep savunmaya alıyorum kendimi; tabi rol yapıyorum. Yapamadığım bir anda şöyle patlayabiliyorum: "Bu ben asıl ben değilim...anlıyor musun/uz?"

-Kendine gel oğlum! Ne diyosun?